Netwerk

Twintig meter onder de grond selfies maken in Korea

Geschreven door  | 

Het leven onder de grond in de metro van Seoul is ogenschijnlijk een kalm tafereeltje. Anno 2014 praten mensen hier niet meer met elkaar. Althans niet rechtstreeks. De Seouler lijkt in alle sereniteit enkel gefocust op het scherm(pje) voor zich. Dankzij een uitmuntend 4G-netwerk en de hoogste wifi-hotspot dichtheid ter wereld is de Koreaan overal en altijd online. Zelfs twintig meter onder de grond. En wat doe je dan in de metro, waar je het ’s werelds snelste internet tot je beschikking hebt? Juist. Héél veel Facebooken, selfies maken en Anipang spelen.

Wellicht ben ik hier ietwat nostalgisch in. En als toerist in een andere stad zit ik toch wat meer verlegen om een praatje met een onbekende, dan wanneer ik in mijn eigenste Amsterdam ben. Maar ik vind het toch jammer dat de keuze tussen een praatje met mij of de blik op een helblauw opschijnend scherm voor de Koreaan snel is gemaakt. Het is augustus 2013 en ik zit in de metro van Seoul. Door onder andere de BBC, CNN en Jalopnik uitgeroepen tot de schoonste en meest geweldige in zijn soort. Ik beaam het. Al is het alleen al om de perfect werkende climate control. Twintig meter boven ons is de luchtvochtigheidsgraad honderd procent en tikt het kwik met gemak de dertig graden aan. Met alle liefde duik ik daarom meters diep de krochten van Seoul in. Terwijl het zweet op m’n voorhoofd opdroogt en ook ikzelf weer een beetje bij zinnen kom, werp ik een blik om me heen. Om je heen kijken. Het is een bijna uitgestorven handeling in de Seoulse metro. En als de Seouler al opkijkt, dan beweegt het schermpje van de smartphone parallel mee. Om een selfie te maken.

Ik kijk tegen kruinen aan, waar glanzend lang pikzwart haar langs hangt of omhoog piekt. Ik zie geen gezichten. Al die zwarte kruintjes op een rij, met evenzoveel schermpjes voor zich. Ik stel het me voor als een act, slechte horrorfilm of een flashmob. In mijn veel te levendige fantasie zijn er drie opties. Bij de volgende halte kijken de kruintjes simultaan op en A: staan ze op, start er een K-popmuziekje en voeren ze een begeleidend dansje op. B: kijken ze me allemaal met gitzwarte ogen indringend aan. Of C: staan ze op en starten ze de Melbourne Shuffle.

selfies-korea

MB’s verbuiken
Maar nee, de kruintjes vullen hun tijd met alles wat MB’s verbruikt. De Koreaan is namelijk dol op MB’s verbruiken. De Olympische Spelen of het WK live streamen in de metro – uiteraard in HD kwaliteit (met DMB, het televisiesignaal), is voor de Koreaan net zo normaal als voor ons een halfje wit bij de bakker kopen. En als je wacht op de metro kan je prima even bij de virtuele supermarkt van Tesco op het perron vast je boodschappen bestellen met je smartphone. Dan zijn ze er (al) wanneer jij thuiskomt. Wel zo efficiënt. Daarbij zijn er wereldwijd zo’n twintig miljoen Anipang verslaafden, waarvan het gros Koreaans is. Anipang is vergelijkbaar met Bejeweled (in de Play Store in iTunes). De meeste lol haal je uit het spel als je tegen elkaar speelt. Online natuurlijk. Sowieso zijn Koreanen dol op online gamen, getuige het hoge aantal Starcraft spelers dat het land rijk is. Waar je hiervoor tot een jaar of vijf terug nog was overgeleverd aan rokerige PC-bangs (internetcafées), heeft ook dit fenomeen zich verplaatst naar bijvoorbeeld de metro. Daarnaast luistert de ondergronds reizende Seouler net als wij hier in het Westen naar muziek, checkt het zijn mail, leest het de digitale krant, checkt hij Facebook en stuurt hij via messenger-apps berichtjes – maar niet via Whatsapp, Google maar eens op Line en Kakaotalk.

Vlucht van de realiteit
Waarom is de Koreaan zo verzot op technologie en online zijn? Ik geloof dat het antwoord drieledig is. Allereerst is het alledaagse leven in Korea is niet gemakkelijk, de hiërarchie en prestatiedruk is immens. De doorgaans zorgeloze online wereld is een korte vlucht van de realiteit. Daarbij is Seouler met gemak daags drie uren kwijt aan reistijd van en naar werk. Een beetje vergeteren en apathisch voor je uit staren maakt de reis niet aangenamer. Tot slot wil de ongeduldige Koreaan voorwaarts, met als resultaat verbluffende technologische ontwikkelingen. Vergeet niet dat het land in de jaren zeventig nog in grote armoede verkeerde. Als tijgerland heeft Korea zich in dertig jaar opgewerkt naar de twaalfde economie van de wereld. Een prestatie van ongekend niveau.

Niet onder de indruk door bovenstaand? De Seoulers ook niet. Zij internetten namelijk al meer dan tien jaar (!!) ondergronds. Korea kijkt reeds uit naar 5G. In 2020 moet het er zijn. Mark my words; dan ís het er ook. Ik ben benieuwd hoe het (virtuele) leven van de reizende Seouler er dan uitziet. Heb jij een idee? Laat het me weten.

Je kunt me ook volgen op Twitter @kilraeb

Beeld: Flickr, Sheeple Herder

Ik ben KilRae. Al zo lang ik me kan herinneren heb ik een fascinatie met taal. Ik heb er dan uiteindelijk ook mijn beroep van gemaakt. Ik ben heel nieuwsgierig en daarom dol op het verhaal erachter. Het resultaat hiervan deel ik onder andere op mijn blog KilRae.nl